نقد تفسیری تطبیقی وقف تعَسُّف

نوع مقاله : علمی پژوهشی

نویسندگان

1 استادیار دانشگاه علوم و فنون قرآن کریم تهران

2 کارشناس ارشد علوم قرآنی دانشگاه علوم فنون قرآن کریم تهران

چکیده

شناخت دانش وقف و ابتدا و ارتباط آن با تفسیر از دو جهت مهم است؛ یکی آنکه دانش وقف و ابتدا در فضای ذهنی و کتابخانه‌ای، اساساً یکی از علوم قرآنی است و با تفسیر که همان کشف مراد الهی است، رابطه‌ای مستقیم دارد. دیگر آنکه در فضای عینی و کاربردی یکی از فنون مهم تلاوت است که با فهم و القای معنای آیه در ارتباط است.
این ارتباط دوسویه بین وقف و ابتدا و تفسیر تا آنجاست که در بسیاری از موارد، اقوال مختلف تفسیر، پایه و اساس اختلاف در تعیین مواضع وقف و ابتدا گشته است؛ همچنین در بسیاری از موارد، اختلاف در تعیین مواضع وقف و ابتدا، باعث القای معانی متفاوت می‌شود. بدیهی است که مراد و مقصود خداوند، تنها یکی از وجوه تفسیری است، بنابراین آگاهی از تفسیر صحیح آیه و تلاوت به وجهی که القاء کننده‌ی مراد الهی باشد، لازم و ضروری است.
این در حالی است که بعضی از قاریان قرآن کریم بر اساس تفسیر وجه مرجوح، وقف و ابتدای نامناسبی را در آیه اجرا می‌کنند که نه تنها معنای کاملی را به شنونده القاء نمی‌کند؛ بلکه در بسیاری از موارد القای خلاف مراد الهی را به همراه دارد. این دسته از وقف‌ها «وقف تَعَسُّف» نام دارد.
در این پژوهش ضمن بررسی تفسیری مصادیقی از وقف‌های تعسّف، به کمک شواهد و دلایل، وجه ارجح از وجه مرجوح تمییز داده می‌شود تا موضع وقف به درستی شناخته شده و وقف صحیح‌تر که معنای صحیح‌تر و کامل‌تری را القاء می‌کند، انتخاب گردد.

کلیدواژه‌ها

موضوعات


عنوان مقاله [English]

A Comparative and Interpretive Criticism of Taassuph pause

نویسندگان [English]

  • Zuhreh AkhavanMuqhaddam 1
  • Shahnaz Abedini 2
1 Assistant Professor, Holy Quran University of Science and Technology, Tehran
2 Master of Quranic Sciences, Holy Quran University of Technology, Tehran
چکیده [English]

The knowledge of pause and commencement and its relationship with interpretation is significant in two ways. Firstly, the knowledge of pause and commencement in its mental and investigative sense is basically one of the Quranic sciences having a direct relationship with interpretation, which is revealing divine intents.
Secondly, the knowledge of pause and commencement, in the objective and applied field, is one of the important techniques of recitation that has a direct relationship with understanding and conveying the meaning of the verse. This mutual relationship between pause and commencement and interpretation is to such an extent that in many cases, various interpretations are the main cause of differences in positions of pause and commencement.
Likewise, difference in determination of positions of pause and commencement sometimes results in different meanings or interpretations of the verses. It’s obvious that divine intent is only one of the various interpretations. Thus, knowing the correct interpretation of the verse and reciting in such a way that leads to that divine intent is necessary. However, some of the reciters of the holy Quran perform unsuitable pause and commencement on the basis of an unsupported interpretation. In many cases, these pauses and commencements not only fail to convey the complete meaning, but also give a meaning contrary to divine intent. This kind of pauses is called Taassuph pause.
Investigating the interpretations of certain instances of Taassuph pause, the present article seeks to distinguish the preferable view from its rivals based on adequate evidence. Thus the position of pause could be rightly recognized and the pause leading to a better and more complete meaning could be preferred.

کلیدواژه‌ها [English]

  • pause
  • commencement
  • interpretation
  • Taassuph
  • recitation
  • instillation of meaning